CHIO-Ketelbinkie-paard-van-troje

CHIO Rotterdam, Ik zoek mijn paard, maar zit erop…

De beste paarden en ruiters ter wereld

In Rotterdam is jaarlijks het CHIO. Het start elk jaar  in juni. In het Kralingse Bos komen de beste paarden en beste ruiters ter wereld samen op het Concours Hippique International Officiel, oftewel het CHIO te Rotterdam.
De hippische wereldtop komt naar dit sportieve evenement dat een aantal dagen duurt. Het aanprijzen van dit grootse sportieve evenement laat ik het beste over aan CHIO zelf.
Amateurs, professionals en andere paardenliefhebbers bezoeken het grootse evenement. De één zal dit doen vanuit zijn of haar passie voor paarden, een ander omdat hij of zij aan het gebeuren kan verdienen. Geld of ander voordeel.

Het edele dier staat tijdens dit evenement centraal. Maar menigeen zal zich een andere reden op het terrein bevinden dan om het verbond tussen man en paard te vieren.

CHIO zien en gezien worden

Naast hippische activiteiten is er op het terrein ook een winkelpassage, kinderactiviteiten, bars en restaurants. En natuurlijk veel ruimte voor promotie en sponsors. CHIO wordt door kenners beschouwd als hét netwerkevenement voor ondernemers. En dan willen we ook zien en gezien worden. Het gaat dus veelal niet zozeer over paarden, maar over de mens en dat waar een mens naar het streeft. Het paard dient als middel. Een middel waaromheen een evenement is gebouwd. Een paardenmiddel?
Het streven om de sterkste te zijn, het streven om er zo goed mogelijk uit te zien, om te genieten van voedsel en drank.
Deze mensen maken een doelbewuste gang naar deze gebeurtenis rondom paarden.
Minstens zoveel bezoekers gaan niet vanuit een bepaald streven, maar omdat ze ertoe verplicht zijn. Of zich verplicht voelen. Omdat ik vorig jaar ook ging, het thuis niet zo gezellig meer is de laatste tijd, omdat de kinderen dan een leuke dag hebben. Omdat ik er nieuwe relaties kan aangaan, misschien zakelijk, of misschien zelfs privé?

We hebben een goed beeld over wat we willen

Aan de gezichten zal het niet altijd goed af te lezen zijn, met welke beweegreden iemand naar het paardenfestijn komt. Vast staat wel dat de meeste aanwezigen niet af zullen komen op het hippisch evenement vanuit hun passie voor paarden. Om de inwendige mens te bevredigen bijvoorbeeld.
Het sociale karakter erom heen, zou ons kunnen helpen in ons streven naar contact. Of daar al de menselijke behoeften mee zijn bevredigend blijft zeer de vraag. De werkelijke reden van ons bezoek blijft soms voor de bezoeker zelf verborgen. Wat zijn onze echte beweegredenen?
Maar vanuit welke motivatie ook beschouwd: we streven allemaal iets na. We zijn allemaal op zoek. Het is jammer dat we niet altijd goed kijken, écht waarnemen. Hierdoor hebben we niet altijd een goed beeld over wat we werkelijk willen, wensen of nastreven.
En dan kan het zo maar eens zijn: ik zoek mijn paard zoek, maar zit erop…