Anna Scott Sophie Hollander wandelen over heide grootste probleem ouderverstoting

Wat is ons grootste probleem?

In het belang van het kind geef ik me bloot

Dit monsterblog gaat over ons grootste probleem. Alles wat we willen vindt zijn basis in één ding: instandhouding van de mens. We denken dat te bereiken door middel van onze kinderen. Niet per sé je eigen kind, het kan ook het kind in jezelf zijn. maar waarom doen we het kind zoveel geweld aan, terwijl het de toekomst van onze soort representeert?

Ik combineer in dit artikel mijn rol als vader met die van praktisch filosoof. Mijn eigen ervaring van pijnlijk gemis van mijn kinderen bekijk ik op een afstand. Door een praktisch filosofische bril. Nog nooit gaf ik mezelf zo bloot als met dit onderwerp. Niets kostte mij meer moeite. In het belang van het kind.
Daarnaast beschouw ik hoeveel betekenissen het concept kind heeft voor de betere wereld die we allemaal zo graag willen. Maar ook hoe de overheid, media en onze eigen overtuigingen ervoor zorgen dat kind en maatschappij ernstige schade overkomt als de wortels van het kind uit elkaar liggen. Ik ga verkennen waarom deze schade ons grootste probleem is. Het is niet de opwarming van de aarde, niet onze oorlogen, niet de ongelijke verdeling van bronnen. Het zijn slechts de gevolgen van het werkelijke probleem.

Van liefde naar Internationale Kinderontvoering

Liefde laat zich niet sturen, ook niet wanneer daar kinderen uit voort komen.
Sinds 2005 lukt het me slecht de relatie met mijn drie kinderen in stand te houden. Jaren heb ik alles in het werk gesteld om hen met een bepaalde regelmaat te blijven zien. Tot het moment dat ik in 2014 de kinderen naar de moeder breng, omdat ze zeiden het liefste bij haar te willen wonen. Niet lang erna vertel ik de kinderen op straat dat ik ernstig ziek ben en het moeizame overleg met moeder over de omgangsregeling mijn herstel niet bevordert.

Daarop meldde Jeugdbescherming, voorheen Buro Jeugdzorg, dat contactherstel er niet in zat, vanwege hernieuwde beschuldigingen tegen mij. In het belang van het kind.
Vanaf 2005 hield de moeder onze kinderen in Groot-Brittannië. Sindsdien ben ik vrijwel continue geconfronteerd met aantijgingen. Dit ging zelfs zover dat moeder aangifte deed van seksueel misbruik en mishandeling van alle drie kinderen, een zoon en twee dochters. Instanties meenden daarom dat het in het belang van de kinderen was, als de vader uit beeld verdween.
Moeder hield onze kinderen zonder overleg en tegen mijn wil in het buitenland. Dit en de drie teruggeleidingsprocedures door de Centrale Autoriteiten die er op volgden waren hebben nooit een context voor instanties om hun jeugdzorgbeleid op te baseren. Sterker nog, toen ik de Officier van Justitie vroeg wat de gevolgen zijn van zo’n strafrechtelijke overtreding kreeg ik als antwoord: “Het ging u er toch om dat de kinderen naar Nederland werden teruggeleid? Dat is nu gebeurd, een verdere vervolging is niet aan de orde.”
Vervolgens ging moeder nog tweemaal in tegen het Internationale Kinderontvoeringsverdrag. Waardoor de Centrale Autoriteiten tot driemaal toe teruggeleiding moesten realiseren.

Vechtscheiding? Instanties schieten te hulp

Gelukkig, in de tijd dat ik kinderen wel zag, heb ik uitbundig met de kinderen genoten van ons samenzijn. Het was werkelijk quality time. Was, omdat ik sinds begin 2014 niets meer van de kinderen heb gehoord.
Jeugdbescherming verplichtte moeder en mij gesprekken te voeren onder leiding van de organisatie Jeugdformaat om in onze zogeheten ´vechtscheiding´ te bemiddelen. Jeugdformaat zei te willen doorpakken en nu zo spoedig mogelijk kinderen en vader met elkaar te herenigen. In datzelfde gesprek meldt moeder dat de bemiddeling haar teveel stress geeft, waarop Jeugdformaat antwoordt dat het een vrijwillig traject is en ze hun dienstverlening terstond staakt. De in hetzelfde gesprek toegezegde hereniging tussen mij als vader met de kinderen was natuurlijk niet meer aan de orde. Dat begreep ik toch wel?

Kinderen zijn hun vader kwijt en andersom

De kinderen hebben mij nooit verteld me niet te willen zien. Jeugdbescherming wist me echter wel te vertellen dat de kinderen dat aan een medewerker verteld zou hebben. De Jeugdzorgmedewerker wist erbij te vertellen dat het de kinderen erg aangreep. Toen onze jongste dochter desgevraagd bevestigde dat ze haar vader niet meer wilde zien ‘biggelden de tranen over haar wangen´. Aldus de jeugdhulpverlener.
Ik was geschokt. Ik vroeg de medewerkster of ze gevraagd heeft waarom ze mij niet zou willen zien.
‘Nee, ze was al zo verdrietig.’
‘Hoe weet u dan waar haar verdriet vandaan komt?’, vroeg ik.
‘Ze heeft duidelijk gemaakt dat ze u niet wil zien. En dan kunnen wij ook niks.’
Ik geloof wel dat ze denkt niets te kunnen, met als gevolg dat de medewerker heeft weggekeken van het probleem, waardoor de kinderen hun vader kwijt zijn en andersom. Voor mij het grootste probleem.

L’état c’est moi, de staat dat ben ik

De Zonnekoning zou het gezegd hebben. Maar wie het ook zegt, kun je je ermee vereenzelvigen? Het suggereert dat de overheid en de individu min of meer aan elkaar gelijkgesteld zijn. Een eenheid vormen. Op hetzelfde niveau, of misschien zelfs verwant aan elkaar? Het blijkt anders te zijn. Wat de overheid laat zien over ons grootste probleem.

De overheid is een organisatie

De overheid is niet een zogenaamd natuurlijk persoon. Tenminste, volgens juridische termen. Het is een organisatie. Volgens hetzelfde recht is de mens, of burger, wél een natuurlijk persoon. Ze kennen daarmee geen gelijke basis en dat blijkt het beste wanneer de burger met de overheid een conflict heeft.
De verhouding tussen de overheid en haar burger is dus één tussen een instituut en een mens.
Maakt dat wat uit? Ik meen van wel. Een paar verschillen in eigenschappen.
Een mens heeft emoties, een instituut niet. Heeft de burger een probleem met wat een overheidsorgaan doet of nalaat, dan kan het probleem voor de burger emotioneel beladen zijn. Vergelijk het bijvoorbeeld met je werk. Mogelijk heb je ooit een conflict met je werkgever gehad. Ook al praat je met je baas erover, als het conflict oploopt dan merk je dat jij degene met gevoelens bent terwijl je voor je baas een werknemer bent. Het raakt jou mogelijk, niet jouw werkgever. Jouw werkgever is de organisatie die in zichzelf geen gevoelens kent.

De overheid is abstract, de mens concreet. De overheid op zichzelf kan niet handelen. Als een overheid iets doet, dan is dat omdat een ambtenaar namens de overheid handelt.
Omdat de overheid tot het publiek domein behoort en er dus voor ons allemaal zou zijn, mogen we als burger er vanuit gaan dat we ons kunnen herkennen in overheidsbeleid én uitvoering dat goed voor de burger is. Die aanname is echter te betwijfelen, zeker waar het gaat om dat wat ons het meest kostbaar is: onze kinderen. Maar hierover verder meer.

De overheid is er voor jou

Heb jij het gevoel dat overheid ervoor jou is?
Onze samenleving kent een indirecte democratie, waarbij we de effecten van onze stemkeuzes niet herkenbaar terugzien.
De overheid is formeel een bureaucratische organisatievorm. Dit betekent dat het risico bestaat dat de werknemers het middel boven het doel stellen. Nog niet heel lang geleden werd een ambtenaar aangesteld voor het leven. De aanstelling is bovendien een eenzijdige transactie. De overheid stelt een werknemer aan namens de koning. Ter vergelijk: in de private sector is de basis voor een arbeidsovereenkomst die van wederzijdse instemming.
Het kabinet Rutte maakt zich ernstig zorgen over de afstand tussen politiek en burger. Dit zal Rutte niet zonder reden vinden. Ervaar jij dat de overheid er voor jou is?

Rechtbank, jeugdzorg en advocatuur houden elkaar in stand

Rechtbank

Als twee ouders niet samen besluiten voor hun minderjarigen kinderen, dan neemt de de overheid in de vorm van de rechtbank het over.
De tientallen rechtszaken rondom mijn kinderen werden voor 95% voorgezeten door kortgekapte, vrouwelijke (kinder)rechters van gevorderde leeftijd. Ze laten zich voor hun uitspraken adviseren door medewerkers van Kinderbescherming of Jeugdbescherming.

Werkwijze Jeugdbescherming

Jeugdbescherming wijst bij ondertoezichtstelling een gezinsvoogd toe die zich in ons geval kenmerkte door jeugdigheid, geen kennis en/of interesse in het dossier en immer een voorkeur voor instandhouding van de huidige situatie. De ons toegewezen gezinsvoogd werd telkens binnen maximaal een half jaar vervangen. Om plaats te maken voor een frisse collega die niet gehinderd werd door enige kennis van zaken, laat staan het dossier. Hierdoor ontstond telkens discontinuïteit in de hulpverlening, waarbij de telkens terugkerende uitspraak ‘uw situatie is zo complex’ een vast onderdeel vormde van de basishouding van de hulpverlener.
Basisvereisten als een degelijke administratie en werkelijke aandacht voor de kinderen ontbraken. Ik heb verbaasd gestaan hoe weinig stil gestaan wordt bij terugkerende patronen, extreme voorvallen, herhaalde aangiftes en hoe terughoudend de medewerker is in maken van een gedegen analyse.

De waarheid blijft achter gesloten deuren

Waarheidsvinding acht de rechter, advocaat, gezinsvoogd, mediator, etcetera niet van belang. Dit heeft tot gevolg dat onwaarheden niet als zodanig beschouwd worden, maar als munitie tussen twee partijen.
Het streven van allen is gericht op het oplossen van de vechtscheiding. Als twee mensen na een liefdesrelatie uit elkaar gaan is enige strijd misschien niet onlogisch.
Maar 12 jaar blokkeren van de omgang tussen mij als niet-verzorgende ouder met onze kinderen kan geen vechten meer genoemd worden.
In hoger beroep constateerde de rechtbank dat ‘er problemen dieper zitten’. Je zou veronderstellen dat met die erkenning de deur open zou staan voor gedegen onderzoek. Ondanks mijn herhaalde verzoeken om deskundig en onafhankelijk onderzoek is dat nooit ingewilligd.
Conclusie: er is geen zogenaamd ‘klemmende reden’ om de situatie te wijzigen.
Rechtbank, Jeugdzorg en advocaten hullen zich in stilzwijgen, onder toepassing van het alibi dat de privacy van het minderjarige kind beschermd dient te worden. Zittingen vinden plaats achter gesloten deuren. Hierdoor komt niets van wat er wordt besloten over de kinderen naar buiten.
Zo maakte ik bij de laatste behandeling van de ondertoezichtstelling mee dat de Haagse rechtbank gezellig zat te keuvelen met de moeder over welk een ideale kinderen ze heeft. Met de suggestieve vraagstelling kreeg de rechter kennelijk de antwoorden die haar besluit zou rechtvaardigen dat de kinderen geen schade lijden doordat ze de vader niet zien. Zoals de rechter ook in beschikking zou zetten vertelde ze aan mij dat het verdrietig was, maar dat ze er niets aan kon doen. Immers, de verplichte aanwezige gezinsvoogd van Jeugdbescherming zag ook geen bedreiging voor de kinderen.
Ik weet dat dat niet het enige was dat ze niet zag. Ze had de kinderen nooit gezien, wist de gangbare namen van de kinderen niet goed. Moeder en mij had ze voor de zitting ook nooit gezien.

Het geloof in ons rechtssysteem

Als we denken dat wij de staat zijn, dan is het logisch te geloven in ons rechtssysteem. We menen ons verzekerd van het halen van ons recht door de hulp van de rechtbank in te roepen. Ik zou verwachten dat in de rechtbank logisch redeneren een groot goed zou zijn. Rechtspreken betekent naar mijn idee recht doen, een basisvereiste zou mij lijken dat de communicatie door de rechtbank zo zuiver mogelijk zou worden toegepast. Met verbazing zag ik dat de wijze mensen in toga zich zonder schroom bedienen van drogredeneringen. Een paar voorbeelden.

Reden gebaseerd op onjuistheid en overtuiging van eigen autoriteit:
In het belang van het kind

Hét grote alibi als het gaat om het verantwoorden van de houding en besluiten waarmee ik door Justitie, jeugdzorg, mediators, advocaten en zelfs de scholen van de kinderen mee wordt geconfronteerd.
‘We handelen allemaal in het belang van het kind’.
Als je hier goed over nadenkt dan betekent dit dat je als ouder niet alleen wordt benadeeld door het genomen besluit zelf. Maar maakt de autoriteit duidelijk dat als je het niet met de autoriteit eens bent, je niet in het belang van je kinderen. En tegen het belang van je kinderen in handelen, wil geen ouder.

Conclusie gebaseerd op een wens, terwijl de conclusie bij een derde ligt

In het eerste onderzoek concludeerde Raad voor de Kinderbescherming dat het ‘al vaststaat dat moeder met de kinderen in Schotland gaat wonen’.
Het is een wonderlijke wereld bij de Kinderbescherming.
Moeder en ik hebben gezamenlijk gezag, dus wordt met de vaststelling die de Kinderbescherming louter en alleen de wil van moeder als vaststaand feit overgegaan.

Actie nemen waarvan de oorzaak niet bij die actie hoort

Tevens concludeerde de Kinderbescherming in hetzelfde onderzoek dat de vader de kinderen ‘alleen onder supervisie zou mogen zien, vanwege het risico dat de vader de kinderen zou kunnen ontvoeren naar Nederland.
De Kinderbescherming de redenering eenvoudigweg om. De dreiging om de kinderen te ontvoeren, bestaat slechts uit het feit dat moeder onze kinderen eerder ontvoerd heeft. Er wordt geen consequentie gelegd bij haar gedrag, maar de Kinderbescherming gebruikt het wel als alibi om de kinderen tegen hun vader te beschermen.

Conclusie trekken terwijl die erop gebaseerd is

Bij een beschikking bepaalde de rechter dat de kinderen de moeder worden toegewezen, omdat ‘vader niet heeft bewezen voor de kinderen te kunnen zorgen’. Hier wordt een conclusie getrokken die is gebaseerd op het gevolg van de conclusie.

Een wet formuleren die niet geldt als er geen overeenstemming is

Bij gezamenlijk ouderlijk gezag ga je logischerwijze uit van een gelijkwaardige situatie tussen twee ouders. Met beide dezelfde rechten. In de praktijk blijkt dat niet juist.
Uitgangspunt van de rechterlijke macht is dat de kinderen toegewezen worden aan de ouder waar de kinderen op dat moment wonen. Als de ouder waarbij de kinderen wonen de verzorging niet wil delen, dan gebeurt dat niet. En daarmee ziet de rechtbank een verzoek van de andere ouder als een wijziging die alleen ingewilligd wordt als de rechter vindt dat er een klemmende reden is.
In mijn geval waren de kinderen ontvoerd. En omdat de kinderen daardoor niet bij mij waren, werden ze toegewezen aan de ontvoerder.

Willekeurige toepassing van eenheid van regel

In een rechtszaak geeft de rechter na het eerste onderzoek opnieuw opdracht aan de Kinderbescherming om onderzoek te laten doen. Dit terwijl voor de rechter vaststond dat mijn klachten over de onjuistheid van het onderzoek gegrond waren verklaard. Dit is bijzonder. De rechtbank en de Raad voor de Kinderbescherming hebben dezelfde baas.
In de private sector geldt dat iemand zijn eigen vlees niet mag keuren. Tevens zou slechte dienstverlening als wanprestatie beschouwd kunnen worden, waardoor de leverancier verantwoordelijk is voor de veroorzaakte schade. Als klant zou je daar geen vervolgopdracht neerleggen. Een dergelijke structurele onzuiverheid staat haaks op de principes die buiten de overheid worden toegepast.

Als we allemaal de overheid zijn, dan ben ik zowel veroorzaker als slachtoffer.

Vechten tegen de overheid

Vechten tegen de overheid en haar instanties is buitengewoon frustrerend. De uitgebreide klachten-, beroep-, en bezwaarprocedures doen al vermoeden dat de overheid gewend is veel klachten te krijgen. Klachten worden door de organisatie zelf afgehandeld. In één van de klachtenprocedures vatte als de regionale directeur van de Raad voor de Kinderbescherming zijn dienstverlening aan ons samen als ‘een dossier waar alles mis kon gaan wat er maar mis kan gaan’. Een uitspraak die me vertelt dat onze kinderen door de directeur gezien wordt als een dossier en dat hij weinig verantwoordelijkheid voor zijn werk aan de dag. Je zou er nog kanker van krijgen…
En in het beste geval komt het bij de Landelijke Hoofddirectie van de Raad voor de Kinderbescherming. En de terugkerende toezegging dat jeugdzorg haar procedures zullen herzien. Een reactie die past binnen een bureaucratie. Immers, het middel is belangrijker dan het doel. Dat kinderen hiervan het slachtoffer zijn, lijkt de overheid geen zorgen te baren, in de jaren dat ik van haar dienstverlening heb mogen proeven.
Een landelijke hoofdirectie van de Raad voor de Kinderbescherming die me uiteindelijk gelijk geeft, maar me wel doorverwijst naar de rechter om mijn gelijk gerealiseerd te zien. Echter, dan is een situatie al verankerd, waardoor de onjuiste situatie, in het belang van de kinderen toch gehandhaafd blijft. Rechters lijken zoveel mogelijk te kiezen voor handhaving van de situatie, zonder alternatieven te overwegen.
Als je het standpunt volgt dat we allemaal de overheid zijn, dan ben ik zowel veroorzaker als slachtoffer.

De rol van de media

Een tijd geleden stapte ik een boekhandel binnen. Ik moest wachten op de verkoopster en een klant die heel druk in gesprek waren.
‘Ze moesten zo’n vent ophangen. Hij is het niet waard om kinderen te hebben’.
‘Ik snap het niet, dat doe je toch niet; je eigen kinderen vermoorden? Dan ben je toch wel heel erg diep gezonken. En hoe erg voor die moeder, hoe moet ze nu verder leven?
Eens in de zoveel tijd worden we opgeschrikt door nieuws dat een vader zijn kinderen ombrengt. Voor zover mij bekend, is het meestal niet de moeder die zo’n gruweldaad begaat.
De rol van de media is nieuws brengen.
Allereerst vind ik het onvoorstelbaar hoe de media de nadruk legt op een uiteindelijk zeer dramatische actie. Als kijker krijgen we te zien hoe de vader zijn kinderen heeft omgebracht, hoe hij het heeft gedaan, met welke middelen, hoe de laatste uren er uit hebben gezien. Feitelijkheden die bijna als bewijs wijzen naar de vader als dader. Als we geluk hebben wordt er terloops vermeld dat het koppel relatieproblemen zou hebben. En de moeder is ontroostbaar om wat haar kinderen is aangedaan. En terecht, doden van kinderen is te beschouwen als een onmenselijke daad die op geen enkele wijze valt goed te praten.
Maar toch, als je verder leest, constateer je dan dat de vader in zo’n geval de (enige) dader is? Hij heeft misschien de daad gepleegd, maar het is mogelijk wijs te onderzoeken hoe een vader ertoe komt zijn eigen kinderen om te brengen?
De twee dames in de winkel weten het wel. Op social media weten we het nog beter. Maar weten we wel hoe de vork echt in steel zit?

Voor het publiek wordt een verdachte omgetoverd in een dader en reeds veroordeeld.

Geen rook zonder vuur

Iemand is pas schuldig als hij veroordeeld is, zo bepaalt ons rechtssysteem. Onlangs werd Nederland opgeschrikt door de vermissing van Anne Faber. Toen ze dood teruggevonden werd, sprak de media uitgebreid over een manspersoon die daderkennis zou hebben. Ook werd er informatie over zijn geschiedenis en omstandigheden verteld. En in welke instelling hij zou verblijven. Op social media gonsde het van de vele pseudospecialisten die precies wisten te vertellen welk straf de verdachte verdiende. Voor het oog van het publiek was de verdachte omgetoverd in een dader en reeds veroordeeld.
Kennelijke verbanden leggen we snel om iets kloppend te maken. In de psychologie is dit fenomeen bekend onder ‘halo- en horneffect’. Ons brein blijkt moeite te hebben met iets dat niet klopt. Bijvoorbeeld; als iemand overwegend positieve eigenschappen heeft, zijn we geneigd de minder goede te bagatelliseren of zelfs te vergeten. De meerderheid van de eigenschappen bepaalt in dit geval de waarneming. Zo beoordelen we mensen ook.
In een zeer extreme vorm wordt dit duidelijk bij vermeend seksueel misbruik. Rook zonder vuur bestaat, er moet dus wel iets van waar zijn. Een aangifte seksueel misbruik leidt bij omstanders direct tot een verdenking. Een beschadiging die niet zo snel meer uit de hoofden van mensen verdwijnt. De film Jagten van Tomas Vinterberg is daar een beklemmend en uiterst bedreigend voorbeeld van.

Agressie tegen jeugdzorg

Onlangs was Jeugdbescherming in het nieuws. Jeugdbescherming klaagt erover dat ze steeds agressiever bejegent worden door ouders. In de reportage werd met geen woord gesproken over de oorzaak van het probleem. Ook werd niets gevraagd of gezegd over een mogelijk aandeel dat Jeugdbescherming zelf hierin zou kunnen hebben. Zichtbaar ontdaan vertellen de hulpverleners wat ouders hen aandoen. De oplossing van het probleem zoekt Jeugdbescherming in het inzetten van hulpverlening voor hun hulpverleners. Sommige medewerkers vertellen dat ze onverschrokken doorgaan met het helpen van de hen toegewezen jeugd.
Bij mijn eerste kennismaking met de Raad voor de Kinderbescherming heb ik me verbaasd over een afgesloten receptie, camera’s en een duidelijk gebodsbord aan de muur met regels hoe ‘we met elkaar omgaan’. De ontvangst komt mij als klant buitengewoon onvriendelijk over. Net alsof iemand die van buiten komt een potentiële indringer is. Een dergelijk vijandige kennismaking kan niet vriendelijk overkomen bij bezoekers. En in mijn ogen al helemaal niet kindvriendelijk. En je vraagt je af wie er beveiligd moet worden; de medewerker van de Kinderbescherming of de bezoeker?
Maar de handelswijze van Jeugdbescherming, Kinderbescherming, Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) raakt op een zeer gevoelige wijze datgeen wat ons het meeste lief is: onze kinderen.
Rutte vindt dat we allemaal normaal moeten doen. Maar hoe moeten we begrijpen wat normaal is als we de overheid tegen onze natuur in zien handelen?

Betekenis van kinderen

De toekomst van onze maatschappij en onze wereld wordt bepaald door onze kinderen. De meesten van ons willen allemaal een betere wereld om in te leven. Sommigen willen zelfs een paradijs op aarde. Om te zorgen dat die betere wereld een beetje dichterbij komt zou het nuttig zijn om de toekomstige mens, onze kinderen dus, een zo goed mogelijke basis mee te geven. Zodat ze kunnen worden wie ze zijn.
Maar, zowel aan het eind als aan het begin van ons leven hebben we daar hulp bij nodig. Het begin van een mensenleven start met twee ouders die, als het even kan, uit liefde 1 + 1= 3 realiseren. Omdat het kind een lange tijd nodig heeft om zelfstandig te kunnen functioneren, is de volwassene nodig om het goede voorbeeld te geven. Zodat het kind later een gezond en evenwichtig leven kan leiden. Goed voor het kind én de maatschappij. De natuur heeft bepaald dat er biologisch twee ouders vereist zijn voor het samen krijgen van een kind.
We maken ons erg druk om het milieu, de politiek, de gezondheidszorg, maar het kind is ondergeschoven door het systeem waarin we leven. Misschien kunnen we het kind beter toerusten om een gezond volwassen persoon te worden.
Als volwassene zijn we ooit kind geweest. We ervaren ouderschap door onze ouders. En als we zelf kinderen hebben zien we onszelf in hen terug. We geven het meest essentiële van onze soort door: het leven. Maar het is meer dan dat: kinderen vertegenwoordigen de toekomst. Hoe wij omgaan met onze kinderen beïnvloedt in belangrijke mate hoe het met onze kinderen, onze toekomst en onze planeet gaat. Daarmee is investeren in onze kinderen zowel een egoïstische als een altruïstische daad.
Van alle doelen die een mens zich kan stellen, is instandhouding van de mens als soort onze belangrijkste drijfveer. En dat doen we door ons voort te blijven planten. Waarmee we doorleven in onze kinderen, waardoor we in het grotere geheel wellicht een vorm onsterfelijkheid hopen te bereiken.

Schade aan individu en maatschappij

Maar dan gaat het mis. Ouders gaan uit elkaar. Eén ouder, meestal de vader, verdwijnt uit het gezinssysteem. De visie van de verzorgende ouder vormt de dominante leiding voor het kind. Er is geen andere ouder die het kind kan laten zien dat er niet zoiets bestaat als één waarheid. Laat staan dé waarheid. Het eenhoofdig ouderschap brengt het kind de visie van 50% van datgeen dat betrekking heeft op zijn bestaan. De andere 50% basis voor zijn identiteit ontbreekt het kind. Die ziet hij niet meer in zijn dagelijkse praktijk bevestigd. Welk gevolg heeft dat voor een duurzame ontwikkeling tot evenwichtige volwassenheid? Hoe moet een kind begrijpen hoe essentieel het voor zijn bestaan is om duurzame relaties aan te kunnen gaan als het voorbeeld ervan hem ontbreekt? En wat nu als zijn ouders hetzelfde voorbeeld ontbreken en het dus ook niet door kunnen geven aan hun kinderen?
Vele onderzoeken vertellen ons over de schade die ouderverstoting toebrengt aan het kind. Psychische problemen zoals depressie, neerslachtigheid, eenzaamheid, samenwerkingsproblemen tot en met levenslange ziekte waar psychiaters mee worstelen zoals angststoornissen, identiteitsproblemen, hechtingsproblemen en zelfdoding. Verschrikkelijk voor wie het in persoon raakt, maar ook uiterst schadelijk voor een gezonde toekomstige samenleving.

Alles in het belang van het kind.

De verstoten ouder

Een ouder wil voor zijn kind zorgen. Als die natuurlijke band ruw wordt doorbroken, dan ontstaat er grote schade. Zowel bij ouder als kind. Het verschil is dat de ouder enigszins kan beredeneren hoe hij hiermee om kan gaan, ook al blijft het een open wond. Maar veel erger is het voor het kind.
Het kind moet aan de omgeving gaan verantwoorden waarom het de ouder niet ziet. Hoe moet het kind dat anders verantwoorden dan zichzelf voor te houden dat die andere ouder slecht is? Ik kan het het kind niet kwalijk nemen. De omgeving ziet dat het noemen van de vader een heftige negatieve reactie oproept en mijdt daardoor om er over te spreken. En zo nestelt de onnatuurlijke situatie zich steeds verder. Onnatuurlijk, omdat er niets natuurlijk aan is als een kind dat zijn ouder niet zou willen zien. Dit is geen vervreemding meer, maar verstoting. Volgens de psychiatrie heeft verstoting de meest negatieve impact denkbaar op het menselijk systeem. Maar wat is erger: een ouder die verstoten is, of een kind dat zijn vader of moeder verstoot? Wat is in het belang van het kind?

Een persoonlijke beschouwing, een poging

De filosoferende vader

Naast vader ben ik praktisch filosoof. Na jaren van heftige emoties om de relatie met mijn drie kinderen in stand te houden, heb ik besloten dat ik een poging zou moeten doen mijn eigen monster in de ogen te kijken. Hoe schier onmogelijk mij dat ook lijkt.
Welke emoties hebben mijn eigen waarneming op het gebeuren rondom mijn kinderen beïnvloed? Durf ik dat monster in de ogen te kijken. Als praktisch filosoof is mijn gereedschap de denkkracht om anderen te helpen hun eigen wijsheid aan te boren.
Dat gereedschap moet onderhouden worden. Eén van de manieren om dat te doen is datgene in de ogen kijken wat het meest moeite kost. Oftewel, waar de meeste emotie aan kleeft.

In het filmpje spreek ik kort over een aantal turbulente gebeurtenissen die ik heb meegemaakt rondom de kinderen. Internationale Kinderontvoering, politie-interventies, vele procedures aantijgingen en aangiftes vielen mij ten deel. Allerlei acties vanuit de moeder die mij als een dief in de nacht overvielen. Maar gelukkig is er ook iets anders wat daar toch bovenuit steekt: de liefde voor mijn kinderen en de wederzijds band die ik meen met alle drie te hebben. En dat stijgt voor mij boven het hier en nu uit.

Ouderverstoting: alle emoties komen aan bod

Verstoten door mijn eigen kinderen, is een verschrikkelijk gevoel. Zo erg, dat ik sinds 2005 pas nu in staat ben om het op te schrijven. Zelfs na zo’n lange tijd kan ik nog steeds niet volledig bevatten hoe ik dat ervaar. Ik merk dat het belangrijk eraan toe te voegen dat ik mijn kinderen niets kwalijk neem.
Jaren ben ik verscheurd geweest door emoties die soms gewoon te groot waren. Hoe mooi de kinderen ook zijn en hoezeer ik hen ook respecteer om hun energie als wezens van liefde, hoe rauw voelt het gemis ze niet meer te zien. Een pijnlijk gemis, dat ik ervaar alsof ik een belangrijk onderdeel van mezelf kwijt ben.
Maar ook intens blijdschap als ik de kinderen zag.

Over vechten, schaamte, verdriet en…liefde

Veel mensen zeggen dat ik als een leeuw gevochten heb voor mijn kinderen. Maar ik heb gemerkt dat vechten tegen de overheid voelt ik alsof je je handen kapot slaat tegen een betonnen muur die niet van wijken weet. De uitspraak van de overheid dat ze in het belang van het kind handelen, bracht bij enorme machteloosheid en woede met zich mee.
Het besluit dat niet meer te doen heeft mijn lichaam genomen en dat is maar goed ook. Het voelde wel als verraad naar mijn kinderen. Gelukkig ben ik nu eindelijk de schaamte voorbij die kleeft aan een mislukt huwelijk en kinderen die hun vader moeten missen.
De opgebouwde intense woede die ik lang heb gevoeld door het onrecht zoals ik dat beleefd heb, heeft heel langzaam plaats gemaakt voor de liefde die ik voel. De liefde die ik lange tijd kwijt was en die leidde tot een verharding van mijn systeem. Ik geloof in het systeem van het trekken aan de stier: trek je aan de staart dan gaat hij vooruit, trek je aan zijn hoofd, dan gaat hij achteruit.
Ik ben blij dat ik de moeder alle geluk wens. Dat is goed voor de kinderen en daardoor voor ons alle vijf. En dus ook voor mij. In rechtszalen, jeugdzorg en overige vele betrokkenen keek ik dan altijd in glazige ogen.
Voor mij een teken dat ik mijn juiste gevoel volg.

Egoïsme en altruïsme ineen: Een betere wereld dichterbij halen en tegelijk liefdevol opkomen voor mijn kinderen.

Waar ons grootste probleem ligt

Ik heb dit artikel geschreven met de bedoeling te laten zien waar ons grootste probleem werkelijk ligt. En waar onze aandacht meeste naar uit zou moeten gaan. Niets bevestigt onze eigen identiteit meer dan onze eigen kinderen. Naar kinderen voor de instandhouding van onze soort en voor een betere wereld. Lang heb ik geaarzeld dit omwille van mijn kinderen niet naar buiten te brengen. Ik meen uiteindelijk met deze publicatie een betere wereld dichterbij te halen en ik tegelijk op een liefdevolle wijze opkom voor mijn kinderen.
Ik heb getracht een schets te maken over wat er kan gebeuren als de overheid belangrijke beslissingen overneemt. En dat daardoor zoveel schade aan mensen en op de langere termijn onze soort wordt toegebracht, dat je bijna zou denken dat de mens erop uit is zichzelf te vernietigen. En dat zou zonde zijn, want uiteindelijk wil iedereen diep in zijn hart een betere wereld voor zichzelf en zijn omgeving en alle kinderen in de wereld. Hoe egoïsme en altruïsme samengaan. Ons grootste probleem is de mens.

7 antwoorden
  1. Ingrid Rouleaux
    Ingrid Rouleaux zegt:

    Beste Leo

    Het is moedig van je om je zo bloot te geven, je eigen monster onder ogen durft te kijken. Het is triest wat je overkomen is, dat je zo’n gevecht hebt moeten leveren met instanties. De onmacht, dat je dit gevecht kunt winnen, dat hoe er gehandeld wordt zo tegen de natuur van de mens in gaat. Dat er niet eens gekeken wordt waarom jouw kind zo verdrietig is en wat de werkelijke bedoelingen van papa zijn. Wat zit er achter het verhaal? Dat je jouw verhaal vertelt en beargumenteert, geeft jou helderheid en daarmee steun je ook anderen.
    Ik ben het met je eens dat we er goed aan doen om de nadruk te leggen op “vanuit liefde tegemoet komen aan de natuurlijke behoeften van een kind” i.p.v. systemen in stand houden, en ook dat we dan de nadruk niet meer hoeven te leggen op bijvoorbeeld het klimaatprobleem en oorlogen. Kinderen die zo worden grootgebracht zorgen er als vanzelf voor dat ze zorgzaam met zichzelf, anderen en de aarde omgaan.

  2. Truus
    Truus zegt:

    Leo, ik sluit me aan bij de vorige reacties. De machteloosheid in deze zaken is zo groot voor de ouder die geen kans krijgt om mee te zorgen voor de kinderen. Ik denk dat het meespeelt dat de ouder die de kinderen weghoudt bij de andere ouder, erg bang is om ze zelf kwijt te raken. Hoe meer je die angst toelaat, des te groter wordt de angst, waardoor deze een obsessie wordt.

    Zoals ik lees in je blog heb je alles gedaan wat je maar kon om ze te zien, voor ze kon zorgen, een aandeel in hun ontwikkeling kon waar maken.
    Waarschijnlijk zit er niets anders op dan te hopen dat de ki deren, als ze zelfstandig zijn, zelf na gaan denken en je uit eigen beweging opzoeken.
    Een schrale troost is dat je niet de enige bent die tegen dezelfde soort problemen en muren op loopt. Misschien dat er door het plaatsen van je blog, nieuwe mogelijkheden tevoorschijn komen. Heel veel sterkte hiermee!
    Ik blijf meedenken!

  3. Tanja Beks
    Tanja Beks zegt:

    Een verhaal dat me bezig houdt.
    Wat als er gekeken wordt waar bepaald gedrag vandaan komt?
    Een ouder houdt het kind weg bij de andere ouder. In de meeste gevallen heeft dit niets
    te maken met de kwaliteit van de andere ouder, er is geen reden om het kind weg te houden.
    Maar waarom wordt het kind dan toch weggehouden? Waarom gaat een ouder bepaald gedrag
    vertonen? Waar komt dat vandaan? Is iemand zo kwetsbaar, dat diegene niet om kan gaan met
    de situatie, de boosheid, het verdriet? Of is er sprake van een stoornis?
    Het komt ergens vandaan.
    Zou daar de oplossing ergens liggen?
    Onderzoeken waar dat gedrag vandaan komt en dat eerst oplossen.
    Niet oordelen over het gedrag van de ander. Het kost zoveel energie, en je
    bereikt er niets mee.
    Het lijkt me dat de meeste ouders de intentie hebben goed voor hun kinderen te zorgen.
    Soms kunnen mensen echter zo vast lopen in een ongezonde overtuiging, dat hulp nodig
    is.

  4. Marielle
    Marielle zegt:

    Hoi Leo,

    Wat ontzettend sterk van je, dat je dit verhaal kan en durft te vertellen. De kwetsbaarheid als mens is duidelijk voelbaar. Bewondering voor je. De liefde spat er van af. Ik hoop van harte dat het tij gaat keren voor jou.
    Groet Marielle (oud collega)

  5. Joep Zander
    Joep Zander zegt:

    Dank je Leo, een heel mooi interview dat je met mij hebt gemaakt. Ik zie dat je goede keuzes hebt gemaakt voor de fragmenten. Een inhoudelijke opmerking: ik vind de term verzorgende ouder zeer onterecht voor een ouder die het kind weghoudt bij de andere ouder. Verblijfsouder wordt tegenwoordig wel gebruikt, status-quo-ouder zeg ik vaak. Die laatste term past goed in je stuk.

Reacties zijn gesloten.