Waarom-slaat-vrouw-met-bokshandschoen-man-hoed.

Waarom trap ik elke vent de deur uit?

Ik, Simone, bij de filosoof

Ik ben Simone, 32 jaar. Tja, voor wie mij kent; ik bij de filosoof? Niet echt een logische combinatie. Maar toch…
Vorig jaar was ik bij de filosoof. Na een paar keer was ik ermee gestopt. Zou niet meer precies weten waarom. Waarom ik niet meer naar hem ging. Had het toen erg druk met het werk. Of het is er gewoon bij ingeschoten. Mijn hoofd zat waarschijnlijk toen te vol. Nu soms ook nog wel.
Ik heb besloten weer eens bij de filosoof langs te gaan. Praktisch filosoof corrigeerde hij me destijds. Daar was hij best een beetje precies mee.
Hij zei dat het veel interessanter is wat de filosofie iedereen in de praktijk kan brengen. Het is niet doenlijk om alles van elke filosoof te weten. Maar dat filosoferen in de praktijk te bedrijven is. Met als resultaat kennis en inzicht waaraan ik iets zal hebben, zo zei hij.
Maar ik weet het niet, ik ben niet zo van het filosoferen.

Waarom ga ik na een paar gesprekken?

Terwijl ik aanbel vraag ik me af of de filosoof mij op een bepaalde manier zou gaan benaderen. Op een andere manier misschien. Omdat ik de vorige keer na een paar gesprekken gebeld had om te zeggen dat ik niet meer zou komen. Hij moet niet denken dat ik nu met hangende pootjes naar hem terugga.
Maar hij is even vriendelijk als destijds. Als hij het al raar zou vinden dat ik een jaar geleden gekapt was met de sessies dan wist hij dat goed te verbergen.

Ik wil zo graag een leuke relatie…

‘Vertel eens Simone, wat is de kwestie die je wilt bespreken?’
Verrek, die neutrale openingszin had hij toen ook al!
‘Uhm nou, twee dingen eigenlijk. Ik worstel een beetje met de zin van het leven en uuuuh, ik zou graag een leuke relatie willen, maar dat lukt me maar niet.’

‘Dat zijn mooie vragen’.
‘O…dankjewel. Maar zo mooi zijn ze niet, ze zijn eigenlijk alleen maar lastig’.
‘Juist. Voordat we beide vragen gaan bekijken, lijkt het me handig een keuze uit één van beide te maken. Wat denk jij?’
‘Ja, op zich wel. Maar ze zijn allebei wel belangrijk hoor’.
‘Natuurlijk. Welk van beide vragen ervaar je als een probleem?’
‘Tja, dat is een lastige…ze hebben ook met elkaar te maken, denk ik. En voor de tweede vraag moet ik me misschien beter in laten schrijven op zo’n relatiesite.’
‘Waarom moet je je in laten schrijven op een relatiesite?’
‘Om een leuke relatie te vinden, natuurlijk?’
‘Hoezo natuurlijk?’
‘Nou, dat is tegenwoordig toch een beetje de aangewezen weg om een leuke vent tegen te komen, toch?’
‘Ik weet het niet.’
Oja, hij is natuurlijk getrouwd. En natuurlijk niet op zoek naar een leuke vent. Of bedoelt hij dat niet? We praten zo een tijdje verder over mijn zoektocht naar een leuke vent, totdat…
‘Het is natuurlijk wel de bedoeling dat ik in een relatie mijn eigen onafhankelijkheid behoud.’
‘Waarom is dat de bedoeling?’
‘Nou ja, als ik kijk naar mijn moeder, die was altijd erg lief en zorgzaam, maar ook financieel afhankelijk van mijn vader. Dat moet je toch niet willen’.
‘En waarom is dat, dat je dat niet moet willen?’
‘Het is natuurlijk wel belangrijk om onafhankelijk te zijn in deze wereld’.
‘In deze wereld? Dat lijkt me een beetje algemeen. Deze wereld is misschien een andere wereld dan zoals jij die beleeft. De hele wereld zit nu niet als gesprekspartners aan tafel, wij wel. Dus met de rest van de wereld hoeven we nu even geen rekening mee te houden.’
‘Maar ik moet wel rekening houden met de wereld van een ander’.
‘Dat is nog maar de vraag. Voor nu is jouw kwestie van belang en die beperkt zich tot jouw wereld. Vertel eens waarom je het belangrijk vindt om zelfstandig te zijn in jouw wereld?’

Ik realiseerde me ineens met een schok wat mijn vader me vaak zei: ‘zorg dat je onafhankelijk bent, het is belangrijk als vrouw om je eigen boontjes te kunnen doppen. Jee, maar mijn vader bedoelde het toch goed en mijn moeder is zo lief. Zouden mijn relaties daarom stranden, omdat ik zo nodig onafhankelijk moet zijn? Waarom trap ik elke vent waar ik van houd de deur uit?
Want ik wil zo graag een leuke relatie.
Ik voel de tranen opkomen.

Ik ben normaal niet zo’n huilebalk

De filosoof reikt me de Kleenex aan.
´Wil je een glaasje water?’ vroeg hij aan me.
Hij sprak geen troostende of vergoelijkende woorden. Hij moest wel denken ‘wat heb ik nou weer een voor een huilebalk tegenover me?’. Maar hij bleef onverstoorbaar. Ik meende dat hij wachtte tot ik iets zou zeggen.
‘Pfft, ik weet niet waar dat vandaan kwam. Ik ben normaal niet zo’n huilebalk, hoor’.
‘Ik weet niet wat je met normaal bedoelt, maar ik zie je niet als een huilebalk. Meer een vrouw die uiting geeft aan haar emoties. Normaal of niet normaal, ze zijn er. En als ze er toch zijn kunnen we meteen kijken welk signaal je emoties je te vertellen hebben.
Zullen we eens kijken of je een vraag kunt formuleren om mee naar huis te nemen?’
‘Ja, dat is een goed idee’.
De huilpartij luchtte op, ook al voelde ik me beschaamd.
Ik moest over het gesprek maar eens nadenken. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken.

Herkenbaar?

Bel met Leo Hollander via 06-55915596. Appen kan ook, natuurlijk.

Tip: download nu gratis het populaire ebook.